Parafie

Parafia Rzymskokatolicka pw. Św. Franciszka z Asyżu
ul. Hynka 4, 02-149 Warszawa
tel.: (+48) 22 846 07 12
www: http://www.franciszek-okecie.pl

W dawnych czasach ziemia okęcka stanowiła wielką posiadłość bogatych rodów. W okresie międzywojennym obszar ten należał do rodziny Bagniewskich. Po 1920 roku wydzielone zostało osiedle "Okęckie" będące protoplastą obecnych osiedli. Powstało ono na drodze kolejnych parcelacji i wyprzedaży gruntów przez właścicieli. Szybki rozwój osady wiązał się jednoznacznie z faktem szybkiego rozwoju lotnictwa w Polsce oraz budową nowoczesnego lotniska na Okęciu. Przy lotnisku zaczęły powstawać różne zakłady o charakterze lotniczym, takie jak: zakłady "Skoda" wytwarzające silniki lotnicze, zakłady budowy samolotów RWD, Państwowe Zakłady Lotnicze "PZL", Instytut Techniczny Lotnictwa. Niezależnie od powstania zakładów o charakterze cywilnym na lotnisko został sprowadzony pułk lotnictwa myśliwskiego. W ten sposób rozpoczęło się szybkie osiedlanie ludzi związanych z przemysłem lotniczym. Około 1927 roku na Okęcie została doprowadzona linia tramwajowa, która przyczyniła się do powstania nowych sklepów i ośrodków użyteczności publicznej.

Jednak osiedle to wciąż nie miało świątyni. Najbliższe wówczas świątynie to kościół św. Jakuba znajdujący się na placu Narutowicza i kościół w Raszynie. Natomiast wcześniej władze kościelne przydzieliły teren Okęcia do parafii św. Katarzyny na Służewcu, która była jeszcze bardziej oddalona niż wyżej wymienione. Na prośbę dowódców wojskowych jednostek stacjonujących na Okęciu proboszcz służewiecki przyjeżdżał na tereny lotniska odprawiać polową Mszę Świętą. Nie rozwiązało to jednak problemu, toteż mieszkańcy zaczęli domagać się budowy kościoła na terenie Okęcia. Prośbom tym wyszli naprzeciw właściciele majątku, Stanisław i Maria Bagniewscy. Przekazali oni w drodze darowizny działkę pod kościół dla Rzymsko-Katolickiej Archidiecezji Warszawskiej, o szacunkowej wartości 15 000 zł (lata 30. xx wieku). Ufundowali oni także drewniany kościół, pochodzący z ich majątku w Zaborach. Dzięki staraniom proboszcza służewieckiego ks. Adama Wyrębowskiego kościółek w stanie surowym został przewieziony samochodami z Zabór na Okęcie.Koszty złożenia kościoła ponieśli jego fundatorzy. Oni też ufundowali obraz Matki Bożej Loretańskiej Patronki Lotników (pędzla P. Górskiej) oraz jeden biały ornat. Kościół otrzymał tytuł Matki Bożej Loretańskiej Patronki Lotnictwa Polskiego.

13 maja 1934 roku ks. kardynał Aleksander Kakowski, Arcybiskup Metropolita Warszawski przybył osobiście, by uczestniczyć w pierwszej Mszy Świętej, którą celebrował ks. prałat Aleksander Fajęcki. Pierwszym kapłanem przydzielonym do służby w nowym kościele był ks. Franciszek Mężyński, rozstrzelany przez hitlerowców w 1944 roku. "

Przy kościele zaczęły działać zespoły parafialne, które zwróciły uwagę na istniejącą wielką niedogodność: Okęcie bowiem nadal należało do parafii na Służewcu i wszelkie sprawy urzędowe musiały być załatwiane właśnie tam. W tej sytuacji ponownie zorganizowała się społeczność lokalna i w grudniu 1936 roku wydelegowała swoich przedstawicieli do władz kościelnych z prośbą o erygowanie na Okęciu parafii. Spełniając ich prośbę, ks. kardynał Aleksander Kakowski dnia 15 grudnia 1936 roku utworzył nową parafię pod wezwaniem św. Franciszka z Asyżu przy kościele Matki Bożej Loretańskiej. Pierwszym proboszczem tej parafii został ks. Edmund Paszkowski (1936-1943).

Tragiczne piętno wojny odczuli także mieszkańcy Okęcia (np. egzekucje 12 września 1939 roku, 8 grudnia 1943 roku) i duchowieństwo parafii. Na plebanii kwaterowali oficerowie niemieccy, którzy zaczęli prześladować proboszcza. Ksiądz E. Paszkowski był zmuszony opuścić parafię, którą po nim objął ks. Tadeusz Sitkowski, późniejszy proboszcz Warszawskiej Katedry i wykładowca liturgiki w Seminarium Duchownym w Warszawie.

Po odejściu ks. Tadeusza Sitkowskiego, proboszczem parafii w 1950 roku został ks. prałat Michał Kliszko. Starał się on odbudować życia religijne parafii i jej substancję materialną po doświadczeniach wojennych. Przede wszystkim rozwinął działalność charytatywną, organizował grupy modlitewne, w tym Bractwo Różańcowe i Zakon Franciszkański dla świeckich. Sprowadził do kościoła organy i dwa dzwony istniejące do dzisiaj. Ten niewątpliwie zasłużony kapłan i dobry organizator życia religijnego pozostawił po sobie jak najlepsze wspomnienia, zyskując przychylność, szacunek i życzliwość wielu parafian. Jego następcy kontynuowali dzieło integrowania parafii.

Księża Zygmunt Strzałkowski i Henryk Miastowski, podejmowali liczne próby wybudowania nowej świątyni. Trzeba jednak pamiętać, że były to czasy walki z Kościołem i ówczesne władze komunistyczne pozostawały głuche na petycje mieszkańców Okęcia, domagających się prawa do nowej świątyni. Ludzie byli rozgoryczeni odmowami. Marnowały się zgromadzone wcześniej materiały. Jednak tutejsi parafianie cierpliwie znosili deszcze, chłody, często stojąc na zewnątrz przepełnionej świątyni. Ludzi krzepiły takie wydarzenia, jak Millenium, wybór papieża Polaka, obraz Nawiedzenia i pielgrzymka Ojca Świętego do Polski. Sytuacja w kraju się zmieniała. Chwiały się zręby ustroju komunistycznego. Wszystko to w jakiś sposób sprzyjało tutejszym mieszkańcom i wreszcie ich kolejne starania o pozwolenie na budowę nowej świątyni zostały uwieńczone sukcesem. W 1979 roku ówczesne władze, przed pielgrzymką Ojca Świętego, zgodziły się na postawienie nowego kościoła. Niemalże natychmiast po zatwierdzeniu projektu przystąpiono do budowy pod kierunkiem proboszcza ks. kanonika Ryszarda Bieńkowskiego. W prace zaangażowała się z wielkim entuzjazmem cała parafia. Już 22 września 1980 toku ks. kardynał Stefan Wyszyński Prymas Polski, poświęcił i wmurował kamień węgielny. Budowa trwała 7 lat. Wreszcie przyszedł upragniony dzień konsekracji kościoła 22 września 1987 roku, którą dokonał przy współudziale ks. biskupa Mariana Dusia, Jego Eminencja ks. kardynał Józef Glemp Prymas Polski. Nowy kościół został wybudowany dzięki staraniom ks. kanonika Ryszarda Bieńkowskiego i miejscowych parafian, zachowując tytuły: Matki Bożej Loretańskiej i św. Franciszka z Asyżu. Jednonawowy kościół, zwieńczony kopułą, z dwoma wysokimi wieżami, wewnątrzrotundowy, został wzniesiony według projektu architekta Waldemara Siwka. Ołtarz główny wykonany jest z marmuru, po prawej stronie ołtarza usytuowano marmurową ambonę, a na ścianie absydalnej dominuje monumentalny krzyż (dar małżonków S. K. Wilkońskich), obok krzyża obraz Matki Bożej Częstochowskiej. Po lewej i prawej stronie prezbiterium usytuowano dwa drewniane ołtarze: z prawej Matki Bożej Nieustającej Pomocy, z lewej w formie tryptyku -św. Antoniego z Padwy. W pobliżu znajduje się kaplica Patronów Parafii, w której znajdują się sztandary środowisk lotniczych i tablice upamiętniające poległych i zmarłych lotników. Obok prezbiterium znajduje się marmurowa chrzcielnica, ufundowana na Millenium. Kościół wyposażony jest m.in. w stacje Drogi Krzyżowej, wykonane techniką drzeworytniczą (płaskorzeźby dłuta Tadeusza Szyszki; 1987). Częściowo wyremontowane organy przeniesiono ze starego kościoła. Dwa dzwony, "Michał" i "Franciszek", o wadze 300 i 400 kg, umieszczono w nowej wieży w 1989 roku (napęd elektryczny).

29 listopada 1988 roku zmarł nagłe budowniczy nowej świątyni ks. kanonik Ryszard Bieńkowski. Nowym proboszczem ks. Prymas mianował ks. Władysława Nowickiego.

Obecnie w kościele jest już nowa posadzka, ściany zewnętrzne otynkowano. Fronton i cokół świątyni zdobi warstwa czerwonego piaskowca. Do świątyni wiodą nowe granitowe schody. Teren wokół kościoła został uporządkowany, ogrodzony i oświetlony. W 1992 roku dokupiono trzeci dzwon (500 kg), wykonany przez firmę Felczyńskich. Dzwon został poświęcony i nadał mu imię Matki Bożej Loretańskiej ks. kardynał Józef Glemp. W latach 1995-1996 przeprowadzono kapitalny remont organów, włącznie z wymianą kontuaru na nowy. Zwieńczeniem budowy świątyni stało się wykonanie i montaż sufitu podwieszonego (kopuła), wykonanego z drzewa jesionowego i dębowego, według projektu architekta Marka Zarembskiego (1996 r.). Był on także projektantem wnętrza kościelnego.

W 1990 roku parafia uzyskała prawo ponownego administrowania cmentarza przy ul. Leonidasa, który stanowi własność parafii. Nadto parafia jest właścicielem terenu, na którym posadowione są: plebania (1938), budynek szkolny{1987). Stary drewniany kościół został w 1987 roku, zdemontowany i przeniesiony do nowo powstałej parafii w miejscowości Stara Wieś, leżącej na .trasie kolejowej Otwock-Celestynów, gdzie nadal służy wiernym w sprawowaniu kultu Bożego.

W parafii obchodzi się dwa odpusty: w dniu św. Franciszka z Asyżu (4 X), patrona parafii, i w dniu Matki Bożej Loretańskiej -patronki kościoła (10 XII). Odpusty nadał w 1959 roku ks. kardynał Stefan Wyszyński. Aktualnie na terenie parafii zamieszkuje ok 16000 osób.

Lokalizacja na mapie: