Warszawa Włochy – Solipse

Drugą z osad, wchodzącą obecnie w skład naszej dzielnicy, a wymienioną już przez XIV wieczne źródła są Solipe. Leżały one w części północno-zachodniej i graniczyły z Porzucewem (ob. Włochy), Skoroszami i Czechowicami (ob. Ursus). Nazwa wsi, podobnie jak wiele innych na terenie Polski, została utworzona od przydomka właścicieli. Osada powoli rozrastała się w XVI w., kiedy to przeszła na własność innego z potomków komesa Gotarda, Stanisława Rakowskiego. Ponieważ był on również właścicielem sąsiednich Włoch, stopniowo obie osady zaczęto łączyć ze sobą, czasem traktować jako całość.

Z 1827 roku pochodzi opis osady stwierdzający, iż liczyła ona 17 domów, usytuowanych wzdłuż dzisiejszej ulicy Solipskiej, zamieszkanych przez 262 osoby. Ale już pod koniec XIX wieku rozrosła się do 40 gospodarstw, posiadała aż 97,5 hektara ziemi uprawnej.

Niestety, dalszy jej rozwój uniemożliwiły władze carskiej, które przystąpiły do budowy tzw. Twierdzy Warszawskiej. Początkowo był to pas umocnień obejmujący miasto pierścieniem o promieniu 5,5 km.

W 1886 roku, po zaognieniu stosunków z Prusami i Austro-Węgrami, Rosjanie postanowili wznieść drugi, zewnętrzny łańcuch umocnień. Składał się on z 18 fortów oddalonych od siebie o 2-3 km, połączonych systemem ziemnych wałów. Jedną z tych budowli (tzw. Fort V) usytuowano w Solipsach, w miejscu obecnego cmentarza przy ulicy Ryżowej.